Waterkers (Acmella oleracea / Spilanthes oleracea)

De parakresse, in haar thuisland Zuid-Amerika ook bekend als jambú, is – in tegenstelling tot wat de Duitse naam doet vermoeden – een composiet. Het gaat om een oud cultuurgewas dat oorspronkelijk in Peru zou zijn gekweekt uit Acmella alba. Bij ons wordt de plant met haar eivormige geel-rode bloeiwijzen ook als sierplant gebruikt.
Terwijl de gekookte bladeren van de parakresse in Brazilië als groente in tal van traditionele gerechten worden gebruikt, zet de Latijns-Amerikaanse volksgeneeskunde de bloemen en bladeren in bij verschillende aandoeningen, zoals onder andere reuma, jicht, astma en tandvleesontstekingen. In Engeland heeft de parakresse de naam „tandpijnplant“ gekregen.
Bij het eten van de aromatische bladeren van de parakruid voelt men op de tong een tintelend gevoel, vergelijkbaar met dat van bruispoeder, en wordt de speekselproductie gestimuleerd. Daarnaast ontstaat er voor korte tijd een licht verdovend gevoel.
De waardebepalende bestanddelen in de bladeren en bloemen van de plant zijn, naast spilanthol en spilanthen, onder andere etherische oliën, fytosterol en scherpe stoffen. Parakresse heeft een breed therapeutisch potentieel. Volgens studies werkt het onder andere pijnstillend, plaatselijk verdovend, koortsverlagend, ontstekingsremmend, antimicrobieel, celbeschermend en immuunstimulerend. Verder heeft Acmella zenuwcelbeschermende en bloedvatverwijdende eigenschappen.
Extracten van parakresse worden uitwendig vooral therapeutisch gebruikt bij pijnlijke gewrichten en spieren en, vanwege de spierontspannende werking, in anti-agingproducten in de cosmetica-industrie.